0000گاهی سیاه 000گاهی سپید !

گاهی سیاه000گاهی سپید !

                                  مثل تلخی یک قهوه صبحگاهی !

گاهی سیاه و گاهی سپید 000

                                           مزه می کنی

تلخی تا عمق روحت رخنه می کنه

                             اما از تلخی آن لذت می بری

چون خودت خواستی تلخ باشد !

                                             اصلا بدنبال تلخی بودی

ای کاش

دوباره نام کوچکم را پیدا کنم !

                                          نمی دانم کجا از دستم افتاد !

لابلای تمام تلخی ها گم شد !

نه !

از غم و یاس نمی نویسم

                                                دارم اعتراف می کنم 000

من جسارت دیوانگی را ندارم!

                               فرصت برای حرف زیاد است

اما اگر گریسته باشی 000

دیگر بر باران هم اعتمادی نیست

                                اونم تازگی ها متقلب شده

بجای طراوت 000سرب می بارد آسمان

یک نت سربی مثل تمام باروتهای نیم سوخته

مثل تلخی همان قهوه که دیگه سرد شده

                                                  تلخ و سرد000

چشمانم را می بندم000

دلم را به هوایی دیگر می سپارم000

به قول قیصر عزیزم :

نمی دانم آیا 000

اگر لحظه ای بال خوابیده ءاین پرنده

به پرواز هم نه !

                   به خمیازه ای باز باشد

به هفت آسمان تو

                            یک ذره بر می خورد؟

/ 31 نظر / 20 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ناتالی

سلام تلخ و زیبا بود مثل تلخی همان قهوه که دیگه سرد شده تلخ و سرد

سایه سپید

سلام.....زیبا بود....... فقط یه چیزی.....یکم ناپیوسته بود موضوعاتش..شاید هم من اینجور حس کردم....

¸.•*´¨`*•.تنهاترین پرنده.•*´¨`*•.¸

نگاهت را مي خواهم تا بتابد بر این برکه خاموش ؛ که بوی تنهاییش هر رهگذری را آزار می دهد ؛ شاید قطره قطره آن را بالا ببرد و آن را ابری کند برای باریدن ؛ و دریا شدن ...؛ می بینی نازنین! با هر بهانه ای می توان از میان گودال های تنگ راهی رو به آسمان باز است 000 و شادم که تو ؛ همان بهانه هستی ... هر چند صدای سکوتم را شنیدی اما هرگز مرا ندیدی 000

ستاره مسرور

[گل][گل] سلام دوست عزيزم ... آپم ... و منتظر نگاه لطيفت ...

فرید(گلهای کاغذی)

مرغ دريا بادبان هاي بلندش را در مسير باد مي افراشت ! سينه مي سائيد بر موج هوا، آنگونه خوش، زيبا كه گفتي آسمان را آب مي پنداشت !

علی تنها

خود را به که بسپارم وقتي که دلم تنگ است پيدا نکنم همدل دلها همه از سنگ است گويا که در اين وادي از عشق نشاني نيست گر هست يکي عاشق آلوده به صد رنگ است آپم[گل]

مروارید عرفان

سلام دوست عزیز [گل] دلنشین نوشته ایست ! زندگی معجونی است بین تضادهای مختلف . سیاهی و سپیدی . تلخی و شیرینی و غم و شادی و و و انتخاب بهترینها بر عهده ماست . شاد و موفق باشی . [لبخند]

جواد قدوسی نژاد

درود بر شما. بنده بروز شدم با یه غزل کلاسیک. باعث افتخار خواهد بود اگر نظر گهر بارتون رو با ما در میون بذارین.