راز پرواز...

پرواز یعنی رسیدن.... تارهایی...

گاهی سیاه000گاهی سپید !

                                  مثل تلخی یک قهوه صبحگاهی !

گاهی سیاه و گاهی سپید 000

                                           مزه می کنی

تلخی تا عمق روحت رخنه می کنه

                             اما از تلخی آن لذت می بری

چون خودت خواستی تلخ باشد !

                                             اصلا بدنبال تلخی بودی

ای کاش

دوباره نام کوچکم را پیدا کنم !

                                          نمی دانم کجا از دستم افتاد !

لابلای تمام تلخی ها گم شد !

نه !

از غم و یاس نمی نویسم

                                                دارم اعتراف می کنم 000

من جسارت دیوانگی را ندارم!

                               فرصت برای حرف زیاد است

اما اگر گریسته باشی 000

دیگر بر باران هم اعتمادی نیست

                                اونم تازگی ها متقلب شده

بجای طراوت 000سرب می بارد آسمان

یک نت سربی مثل تمام باروتهای نیم سوخته

مثل تلخی همان قهوه که دیگه سرد شده

                                                  تلخ و سرد000

چشمانم را می بندم000

دلم را به هوایی دیگر می سپارم000

به قول قیصر عزیزم :

نمی دانم آیا 000

اگر لحظه ای بال خوابیده ءاین پرنده

به پرواز هم نه !

                   به خمیازه ای باز باشد

به هفت آسمان تو

                            یک ذره بر می خورد؟

نوشته شده در سه‌شنبه ۱۸ خرداد ۱۳۸٩ ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ توسط تنها ترین پرنده| نظرات ()


قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت