راز پرواز...

پرواز یعنی رسیدن.... تارهایی...

 
گاهی اوقات به اين نتيجه می رسم که هيچ چيز مال من نيست۰۰۰

من , يک جزء از هيچ بزرگ دنيايی هستم که بدون هيچ دليلی ,
و بدون هيچ اراده ای به اينجا تبعيد شده ام ۰۰۰
من همينطور سرگردان به همهمه های مبهم اطراف خویش گوش سپرده ام
 محيط من را , هاله ای سياه و غليظ از دروغ پوشانده است۰۰۰

و بر فراز سرم , آسمانی به وسعتی که نمی دانم به وسعت ندانسته هايم
و به رنگ آبی , که پس زمينه دست نيافتنی آن است ۰۰۰
مثل انتهای خواسته های بی انتهای من اطرافم را آدم ها گرفته اند
 که هر کدامشان , مثل من , بدون اينکه بدانند برای چه ,
بر سنگفرشی از باقيمانده مردگانشان , قدم می زنند
 و گاهی هم , برای اينکه چيزی گفته باشند زير لب

زمزمه می کنند : چه هوای خوبی!!!!
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

از بخت بدم شدم آينه فروش شهر کوران۰۰۰۰

آره۰۰۰۰

من  یه جورایی دلم میخواست از اول ِ اول بنویسم

اما در این سلسله نوشتن ها همیشه یه قصه هستش۰۰۰

من۰۰۰تو۰۰۰تنهایی۰۰۰و حس ِ ناب دوست داشتن

میخوام  برم تا جاییکه صدایی نباشه

هیچی جز من و آسمان و دو بال برای پرواز

گاهی آدم از دست همه خسته میشه

گاهی فکر میکنه دوست داره حتی تصویر خودشو هم نبینه۰۰۰

اصلا در یک خلاء  تصویری۰۰۰صوتی قدم بذاره

دلم یه وسعت میخواد برای دویدن

پریدن و سکوتی که هیچ نوایی اونو بهم نمیزنه۰۰۰

   دلم

       سردشه

   مَحاله یادم بره صدای تو

حتی در حجم این سکوت که مرا احاطه کرده است۰۰۰

دلم را نذر آمدنت کردم باران ...

                       

                                      می روم کمی باران را با دلم

                                               یا دلم را با باران

                                                    یکی کنم۰۰۰۰۰

                        

نوشته شده در جمعه ۱٢ امرداد ۱۳۸٦ ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ توسط تنها ترین پرنده| نظرات ()


قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت