راز پرواز...

پرواز یعنی رسیدن.... تارهایی...

شب همچنان مي گذرد در كوچه باغهاي خسته ذهن...

 

و من همچنان در پي بهانه اي كه خستگي لحظه هايم را مرهمي كنم....

 

زندگي بي رحمانه مرا در ميان گردباد تفكرات وخيالات مي چرخاند....

 

آيا  در عطش یادش تا آخر هستي؛؛ بي تاب بمانم.....

 

‹‹ يا رویایش را به آرامي از دور بنگرم....؟››

 

چه سخت است كه بداني ؛؛نگاهش؛؛ مهمان هر دياريست به جز باغچه اي كه

 

به ياد او گلهايش را مي پروراني.....

 

و با نام او پرواز مي كني......

 

و با دردش طلوع و غروب زندگيت را مي شماري....

 

چه سخت است ببيني اشكي در بغض خود زندانيست....!

 

چه خوش بود اگر لحظه اي باران مي شدم...باراني كه پا به پاي عابران

 

بر جاده عمر مي باريد....

 

اي زندگي كي مرا صدا خواهي زد....؟!

 

عشق را با كدامين نام و نشان در پيكر حيله گرت پنهان كرده اي..؟

 

در اين افكار غوطه ورم كه ناگه باد بر شيشه تنهاييم مي كوبند...

 

و مي گويد خاموش...!

 

                                    

                                   ‹‹  عشق خواب است..!   ››

 

 

به باغ لحظه هايم ميروم و خيره به ابرهای  آسمان فرياد ميزنم؛؛؛ چرا نمي باريد..؟

 

مي گويند كه در انتظار تو هستيم ....!

 

تا همنوايت شويم....

 

مي گويم دريغا ؛؛؛......باران من  ‹‹‹‹ گلي را سيراب نمي كند...›››

 

مي گويند پس چرا گريه مي كني......؟

 

با خود مي گويم؛؛؛؛ گريه تنها نشان من است.....شايد.....

 

                                      ‹‹‹ شايد از آن سوي جاده  كسي صدايم كند ›››

 

 

زخمم التیام میابد اما جای آن باقی خواهد ماند!

 

 

نوشته شده در یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸٥ ساعت ۳:٠٧ ‎ق.ظ توسط تنها ترین پرنده| نظرات ()


قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت