راز پرواز...

پرواز یعنی رسیدن.... تارهایی...

 
در انحنای لحظه هایی که با ضربه های مداوم
         بی خیال و آرام
                -  بی هراس از انتهای ساعت های دیدار -
                                                                   می گذرند
 
 دلم هوای جرعه ای ستاره می کند.
 
 
تمام فصل های تعریف شدهء روزگار پیشین
مردود گشته اند.
روزگاری از نو پا گرفته است
که دیگر مشتاق بهشت آسمانی و تکیه گاه خدایی نیست
که فصل نانوشته ای دارد
که برقرار نانوشتن باقی خواهد ماند
فصلی به نام فرداهای نادانسته!
 
 
تاب عاشقی هایم فراوان است،
تاب عاشقی هایت
 
 
با هم به حد تساوی می رسند
و توازن روزگار را
به سمت قرار های شبانه می کشانند
 
آن جا که تمام خستگی ها
      تمام روزمرگی ها
                تمام لحظه های مرگ آور انتظار
                                   و تمام دغدغه های روزگار
                                
    در انحنای امنیت شانه ای حل می شوند
 
 
ای دوست
با تو
در دیار رویاهای خود ديگر تنها نیستم.
باش
ماندگار و بر قرار
و بدان
برقرار خواهم ماند
تا به آن جايی که نامی ندارد!

 

 

نوشته شده در چهارشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳۸٥ ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ توسط تنها ترین پرنده| نظرات ()


قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت