راز پرواز...

پرواز یعنی رسیدن.... تارهایی...

 silence song

 

آموخته ام سکوت کنم

آموخته ام مچاله شوم

غرورم اما000

و باز در شب خورشید را نقاشی کنم

آموختم قفسم را دوست بدارم

حتی اگر در قفس باز بود000

آن را ببندم

آسمان را از درون قفس ببینم

و پرواز را علامت ممنوع بزنم

قفسی اندازه تن پوشم

سپید و ساده

قبایی کهنه که به قول نیما نمیدانم به کجای این شب تیره 000

بیاویزمش !

کهنه حرف میزنم

از دردی گنگ که همه را درگیر میکند

حرفم هایم مثل آواز عقابی در قفس اند000

دیگر بالهایم پرواز را از یاد برده اند

گوییا سایه ایی مبهم و نا شناس بر درونم حکم می راند

سکوتم معنای رضایت نمی دهد!

 تو خود خوب می دانی پشت این لبهای بسته چه غوغایی نهفته است

به چشمانم که بنگری هراس دیروز را می بینی

 دیروز پر از حرف بودم و حالا000

نکند یاوه بافته ام بر ساحت کلام؟

بر من چه رفته است؟

هنوز هم وقتی در خیابان قدم می زنم

 چِراهای چراغ قرمز مرا از رفتن باز می دارد

 و من همچنان پشت این چراغ به امید سبزی هستم

 که  مرا با آرامش خیال به سوی خود بخواند

آسمان را فراموش کرده ام،

 چشم به زمین دوخته ام و آواز سکوت می خوانم

 یاد گرفته ام آواز سکوت را با لبهایی بسته بخوانم

 خدا خواست که نباشد اما من خواستم باشد

 و همین لحظه به لحظه مرا در سکوتی ژرف فرو می برد

می گویند حقیقت تو را به ساحت سکوت می کشاند

 اما من حقیقتی نیافتم و ساکت شدم و یا شاید خسته ی این راه!

راهی که بر خورشید شبانگاهم پوزخندی ملال آور میزند

رنگ می زند بر تارک نازک خیالم

راه می روم000نمی رسم

نگاه میکنم000نمی بینم

سکوت میکنم000نمی یابم

عاشق می شوم000تنها می شوم

ساده است حکایت این دل٠٠٠

دلی ساده و سربزیر آنچنان که سهراب می خواست

ساده ام چون قطره بارانی در شبی ابری

مثل شبهایی که بر پنجره مه گرفته اتاقم عکس خورشید را می چسبانم

و مادرم را سخت در آغوش میفشارم

و پدرم را بوسه ایی مهمان میکنم

و دوباره صبح مه آلود آغاز می شود

و با جامه سپید رنگم می روم تا در مه گم شوم

تا شاید جایی پیدا شوم

و باز توان قلم بر دست گرفتنم باشد

و رنگی از اهورا را بر تارک بوم بیاورم

من با چشمانی به رنگ جنگل و موهایی برنگ آفتاب000

با تمام نورها پیوند می خورم

و خدایم را در لابلای چکامه می نشانم

شاید این سنگ آتشین 0000"قلبم"

دوباره بر سرمای سکوتم شعله زند

آنچه از من میماند0000

مشتی پر بر آستانه ء این قفس ست0000

 


::ادامه مطلب::
نوشته شده در دوشنبه ٢٦ مهر ۱۳۸٩ ساعت ٩:۳٦ ‎ب.ظ توسط تنها ترین پرنده| نظرات ()

چه بسیار پاییزی بوده ام

چه تنها در پاییز قدم زده ام

اما این پاییز رنگی دیگر دارد

دردی دیگر دارد

درد رفتن تو

درد تنهایی من

درد سایه های گنگ

سپیدار های شکسته و سرگردان

بیاد صدای لرزانی که همیشه مرا نصیحت می کرد

:

مواظب خودت که هستی؟

خودت رو خوب بپوشون

هوا دزده مادر جون

و حالا

اون صدا به ابرها پیوسته

راستی چرا باید هر فصل رفتنت را

جای نبودنت را حس کنم؟

دنیای من پر از نور و گل و آیینه ست

پس چرا امسال پاییزم اینقدر پاییزیست؟

پاییز قلب من000

دردهای بشری همه مشترکند

همه از یک پیکریم

وقتی کسی جایی اشک می ریزد

اگر جایی دیگر کسی ببیند

دلش به درد می آید

و این در صورتیست که بتواند اشک را بچشد

یا چشیده باشد

طعم شور را نمی گویم

طعم درد را می گویم

پاییز بنظر من پر شکوه و اشک آلودست

غمی گرم در چشمان پاییز موج می زند

درایستگاه پاییز دل را غمی تازه پر می کند

اگر گاهی به مهر و مهربانی و آبان و آذر آتشین فکر کردید

و به نتیجه ایی رسیدید که چرا پاییز غمی گرم

در سینه دارد

برای منهم بنویسید

نه!گرمای غم پاییز نه به آتش آذر

و نه مهربانی مهر

نه !

اینها کافی نیستند

گرمای پاییز نه به اجاق داغ برگ سوزی آن

نه به داغی فراق برگ از درخت

نه000

اما نمیدانم !!!

نمیدانم اما شاید به قولی :

پاییز بهاریست که عاشق شده است000

و0000

زمین عاشق شد و آتشفشان کرد

 و هزار هزار سنگ آتشین به هوا رفت

 خدا یکی از آن هزار هزار سنگ آتشین را به من داد

 تا در سینه‌ام بگذارم و قلبم باشد


حالا هر وقت که روحم یخ می‌کند،

 سنگ آتشینم سرد می‌شود

 و تنها سنگش باقی می‌ماند

 و هر وقت که عاشقم،

 سنگ آتشینم گُر می‌گیرد و تنها آتشی می‌ماند


مرا ببخش که روزی سنگم و روزی آتش


مرا ببخش که در سینه‌ام سنگی آتشین است000

این همان حکایت پا بر جای مهر آذرین پاییز است

شما نظرتون چیه؟


::ادامه مطلب::
نوشته شده در چهارشنبه ٧ مهر ۱۳۸٩ ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ توسط تنها ترین پرنده| نظرات ()


قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت